van A(lushta) tot Z(uiderburen) Artikelen / PostNuke Datum: 23 jul 2004 - 21:18 “Flight WZZ225 Budapest-Brussels has safely landed, we hope you've enjoyed your flight. Thank you for flying Wizzair and on behalf of the crew I would like to wish you a nice and pleasant stay...” En zo stond ik zondagavond, na twee vluchten vlak achter elkaar, weer op West-Europese grond! Daar stond een hele delegatie familie me op te wachten met ballonnen en drop, super! Natuurlijk meteen honderduit vertellen over de laatste twee weekjes en ondertussen in de auto naar huis gestapt, want Brussels-Charleroi is nou niet echt om de hoek. En ondanks het nauwelijks slapen ben ik toch goed wakker gebleven. Want wat is er na ons strandavontuur in Alushta gebeurd? De volgende dag hebben we dus weer een poging gedaan om grotten te zien (zie: paasvakantie met Rolf) en ook hier is dit weer bij een poging gebleven. We zijn namelijk in de middle of nowhere gedropt en toen we na een tijdje lopen nog geen één wegwijzer hadden gezien hebben we maar weer de bus teruggepakt :(. Mensen met badkleding achterna lopen in Alushta heeft ook geen zin trouwens, maar daardoor wel een beetje meer van de sfeer van het stadje te zien gekregen. Woensdag, na beloofd te hebben echt een ansichtkaartje te sturen, hebben we afscheid genomen van onze schattige praatgrage gastvrouw. Wel een beetje beurs na 3 nachten op een keiharde slaapbank en het enorme onweer heeft de laatste nacht ook niet echt voor mooie dromen gezorgd. Maar goed, je bent op avontuur en al weer onderweg naar de volgende want de nachttrein naar familie in Odessa stond op ons te wachten. De coupé hebben we gedeeld met een vrouw die gelukkig Engels kon en ook haar zoontje van elf was brutaal genoeg om zijn paar woordjes op ons uit te testen. En zo is de tijd supersnel omgevlogen, aangezien ze ons twee Oekraïense kaartspelletjes hadden aangeleerd en we gezellig met z’n vieren hebben zitten kaarten. Ook zijn we later op de avond voorzichtig uitgehoord over onze ruimdenkendheid en legalisering van drugs. Blijkt namelijk dat het een groot probleem is in Oekraïne, jonge kinderen zijn daar al enorm verslaafd aan lijm, cocaïne en zelfs heroïne. Om vijf uur ’s ochtends zijn we ruw wakkergeschrokken door het vrouwtje van de wagon (brengt je koffie, thee, beddegoed enzo) die keihard liep te roepen en op alle deuren liep te bonzen. En dat terwijl we pas over een uur aan zouden komen, aaahh, dat waren dus maar 5 uurtjes slaap en geen douche. Odessa staat bekend als de stad waar het in de zomer schitterend weer is, maar natuurlijk niet als wij er zijn. Super gastvrij ontvangen door de familie van Rolf, met een warme douche (wat daarna niet echt meer is gelukt; het blijft spannend of je ergens beland waar je water hebt, laat staan warm water) en de tafel vol heerlijk eten, dat ging er wel in! Daarna een rondleiding door de stad gehad door Roma, zoontje van onze gastvrouw, bijna 18, volgens ons familie van Al Pacino: Turks uiterlijk, Italiaanse puntschoentjes, net blousje, zwarte zonnebril en een vriendje van 40 met een Mercedes die ons met 120 km/h de hele stad heeft laten zien. Maar ondertussen nog wel een keer bij een wisselkantoor gestopt en bij het ziekenhuis waar zijn zwangere vrouw lag. Die werd ff verwend met wat lekkers en een roddelblad. De dag afgesloten met pizza en toen we thuiskwamen stond daar een enorm bord met pelmeni (lijkt op ravioli) voor ons klaar, waar we ook nog van hebben gegeten om niet onbeleefd te zijn. De volgende dag met z’n 5en op stad alleen verdween Roma constant vanwege ‘business’ om vervolgens plotseling weer op te duiken, een enorme pak dollars uit zijn zak te halen en weer voor ons te betalen… Wat ie voor werk deed? Iets met internet, maar als je dan doorvroeg kwam er geen woord meer uit… ’s Avonds stappen in hét partygedeelte van Odessa, alias een hoop discotheken gelegen langs het strand. Tot 5 uur ’s nachts in de open lucht staan dansen en vooral het mensen kijken was erg leuk! Je kan je dus wel voorstellen dat we zaterdag pas om half 2 wakker werden, waarna we onze spullen hebben gepakt. Onze tassen volgestopt met eten voor een heel weeshuis hebben we onze laatste nachttrein gepakt weer terug naar ons startpunt: Kiev… En ondertussen reden we de afslag Tilburg al weer op en was het een lekker vertrouwd gevoel om weer langs het stadion te rijden en de Korvelseweg op te draaien. Bij Rolf thuis ben ik verrast door een mini-surprise-party met spandoek en al. Jongens: een beter thuiskomen had ik me niet kunnen wensen, super! Kortom, douchen en slapen werden nog even 2 uurtjes uitgesteld en daarna ben ik op een heerlijk zacht bed in slaap gevallen, die had ik toch wel erg gemist de laatste paar dagen. Want als ik iets geleerd heb, is dat we het maar verdomd goed hebben hier in Nederland… Trouwens met m’n neus in de boter gevallen, maandag was Roze Maandag, dus de stad staat hier op zijn kop vanwege de kermis en ik heb ondertussen ook al weer mogen genieten van mijn eerste haring en broodje kroket met ketchup. Volgende plan: mijn kamertje weer inruimen, want voorlopig ga ik het land niet meer uit. Oja, moet nog twee papers schrijven en toch eens goed over afstuderen gaan nadenken…hmmm, nee, eerst nog even lekker leuke dingen doen voordat het ‘serieuze’ leven weer gaat beginnen. Fijn om weer thuis te zijn! Dit keer gewoon weer vanuit Tilburg: veel liefs, Marjolijne Dit artikel komt van www.marjolijne.nl http://www.marjolijne.nl/ De URL van dit artikel is: http://www.marjolijne.nl/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=23