Joehoe, ben er echt nog wel hoor, en heb ondanks de tragedie van mijn website, niet stilgezeten! Hier (een erg lang verhaal) over mijn avonturen in Abaliget, Györ/Pannonhalma en Bratislava.

...en dan crasht je site...god, wat heb ik hier zitten balen zeg, want het eerste wat er door je heen gaat zijn al die verhalen die je nu gewoon kwijt bent! Die foto’s maakten me niet zo veel uit, die heb ik toch nog op mijn computer staan, maar die verhalen, al die herinneringen voor later...je kan je dus wel voorstellen dat ik ff geen zin had om ook nog maar iets aan die website te gaan doen, maar dat betekende dus ook geen verhalen meer voor jullie...
Over die dip ben ik dus nu eindelijk heen, helemaal omdat al mijn verhalen dus weer tevoorschijn zijn getoverd en mijn gastenboek ook nog bleek te bestaan. Mij heb je nog nooit zoo gelukkig gezien met zulk bericht. Helaas zijn we dus wel de opmaak van de website kwijt, maar hopelijk wordt mijn kindje beetje bij beetje weer de oude...
Heb vandaag keihard gewerkt om alle foto’s er weer op te zetten, heb alleen nog geen zin gehad om overal bij de foto’s ook het commentaar te schrijven, want dat ben ik dus wel harstikke kwijt. En ik ben jullie nog een paar weken avonturen schuldig, dus daar moet ook even verandering in worden gebracht. Hieronder dus wat me tot nu toe is overkomen en in het fotoalbum vind je weer nieuwe foto’s (deze al wel met ondertiteling)!

Laat ik eens bij afgelopen zondag beginnen: palmzondag. Toen ben ik zowaar naar de kerk geweest. Barbara, Regina en Verena gaan standaard op deze speciale dag, en aangezien ik alle hoeken van mijn kamer nu ook wel gezien had, heb ik maar besloten om mee te gaan naar de ‘latijnmis’. Toch wel speciaal om te hebben meegemaakt, helemaal omdat ze dus de aankomst van Jezus in Jeruzalem hebben nagespeeld (met palmtakken), om daarna pas met de mis te beginnen. De bisshop bleek in plaats van Latijn toch Hongaars te spreken, al is dat eigenlijk ook nog steeds Latijn voor mij, hoe hard ik ook mijn best doe. Gelukkig werd er ook een hoop gezongen (begeleid met gitaar), wat het toch wat leuker maakte en minder stijf.

Net als zondag was het afgelopen zaterdag ook heerlijk weer en zijn we al redelijk vroeg in de bus naar Abaliget gesprongen, een dorpje hier in de buurt. Eerst met de bus over de Mecsek Hills, langs Orfü, dat bekend staat om zijn enorme meer (dus als het weer mooi weer is zie je vast wel foto’s met bikini’s voorbij komen) en daarna langs de twee kleinere meren van Abaliget om uiteindelijk bij ons doel te belanden: de grot. In totaal 1750 meter, maar de helft is maar open voor toeristen, dus de tocht was niet zo heel erg lang. Helaas kwam er vlak voordat de tour zou beginnen een complete basisschool aanlopen, die ook met dezelfde gids meewilden, dus dat was wel ff wat minder, met 60 man tegelijk...
Zoals je aan de foto kunt zien was de ingang nou niet echt superhoog en de eerste 20 meter moesten we dan ook gebukt lopen. Daarna werd het gelukkig al snel hoger. De grotten waren niet heel bijzonder, maar het heeft toch altijd iets speciaals en mysterieus om 40 meter onder de grond te lopen. Veel stalagmieten en stalagtieten (schrijf je dat zo?), die ook allemaal een naam hebben gekregen, om ze uit elkaar te houden. Zo heb je de kerstman, sneeuwwitje en de zeven dwergen en staat er ook een palmboom. De lucht is verder ook heel gezond, vanwege de ijzer en mineralen, dus eigenlijk zou je daar vaker even je neus binnen moeten steken. Ook nog flink mijn hoofd gestoten, omdat het soms toch wel erg smal en glibberig werd, maar alles zit nog waar het hoort.
Na afloop heerlijk in het zonnetje bij een typische Hongaarse keuken gegeten en heb dus nu ook een flink kleurtje op mijn wangen! Er zat alleen iets te veel knoflook op het vlees (en dan bedoel ik 1 teentje per 4 cm˛), dus je begrijpt wel dat we dus allemaal een zitplaats hadden in de bus terug...

Afgelopen woensdag is de Arkárd hier in het centrum geopend, iets waar iedere inwoner al weken over fluistert. Maar nu is ie dan eindelijk helemaal klaar: ons eigen supergrote winkelcentrum (Aruház). Afgelopen donderdag daar dus meteen een kijkje genomen. Heb me daar echt lopen verbazen, tis echt supergroot en zo schoon en nieuw en vooral duur. Je merkt echt dat Hongarije zo ontzettend aan het veranderen is, overal worden winkelcentra uit de grond gestampt. Maar ja, tis dan ook nog maar een klein maandje totdat ook dit land bij de EU komt. Het enige is alleen dat die vele winkels er dan wel zijn, maar de Hongaren hebben echt nog lang het geld niet om daar ook echt te gaan shoppen. Je waant je dan ook helemaal niet in Pécs, zodra je de Arkárd inloopt: een cultuurshock in je eigen land....

Aangezien ik vorige week dinsdag een flinke toets had en een presentatie over jawel, Philips, had ik het dit weekend toch iets te druk om langer dan 1 dag weg te gaan. Heb dus vele dagen boven mijn boeken doorgebracht en zitten zuchten en steunen, maar ook deze presentatie was zeer geslaagd en over mijn toets heb ik ook wel een goed gevoel. Hij is helaas nog niet nagekeken, dus dat hoor ik over twee weken pas.
Om er toch even m’n neus in iets anders dan de studieboeken te steken zijn Laura, Barbara en ik zondag naar Györ afgereisd (zie kaartje rechtsboven op mijn website, vlak boven Budapest). Die zaterdagnacht was de beruchte nacht dat ik te horen kreeg dat mijn complete website was verdwenen. Het eerste wat Virgina zei toen ze het hoorde: jij hebt alcohol nodig! Mmmm, heerlijk Martini...en aangezien ik om 1 uur ’s nachts nog geen zit had om te gaan slapen zijn we maar Uno gaan spelen. Ooit eerder van gehoord? Ikke dus niet, maar het is echt ons ‘Erasmus’spel geworden. Je speelt het met speciale kaarten, maar toen ik dus de regels leerde bleek het niets anders dan een potje ‘pesten’ te zijn! En dat kan ik wel! Er zitten alleen net even wat meer leuke en gemene regeltjes in, dus die ga ik jullie ook zeker aanleren. En toen was het opeens kwart voor 4 in de ochtend en dat betekende douchen en ervandoor! Want we gingen dan wel ‘maar’ 1 dag weg, die begon wel ’s ochtends om 5 uur met een lange treinreis en eindigde ’s avonds om 11 uur weer in Szántó.
Györ was een mooie maar kleine stad, heel ruim opgezet, ’T was een hele koude dag, wat het wat minder maakte, maar de warme chocolademelk (in een peperduur café...oeps) maakt natuurlijk alles weer goed. Halverwege de dag Györ verlaten en in de bus gestapt (0.37 euro enkeltje!) naar Pannonhalma. Daar is namelijk nog een Calvinistisch klooster wat nog echt in gebruik is. Bovenop een berg, schitterend gelegen tussen de bomen. Helaas was de rondleiding alleen in het Hongaars, dus heb er niet veel van opgestoken, al klonk het wel heel interessant... na afloop hadden we alleen een probleem: de trein in Györ vertrok om half 6, de busreis doet er drie kwartier over en om 4 uur liepen we de enorme bibliotheek (300.000 boeken!) uit. Nu zou je denken, dat gaat lukken, als de bus om half 5 gaat. Heb je mooi een half uur om de bushalte te zoeken. Nou, dat viel dus mooi tegen, want die hele bushalte bleek niet te bestaan! En dan sta je daar, in een boerendorpje, met wel een andere bus die naar Györ vertrekt, maar waarmee je dus wel de trein naar Budapest mist, en dus in Budapest de laatste trein naar huis...grrrr...
Gelukkig hebben we een lift aangeboden gekregen van 2 jongens die ons wel met de auto naar Györ wilden brengen. In mijn eentje had ik dat nooit gedaan, maar met drie ben je sterk en zij hadden het trouwens nooit gedaan als eentje niet op slag verliefd was geworden op Barbara. Mooi geregeld dus: op 2 minuten de trein naar huis gehaald. Waren wij even blij, want anders hadden we dus 5 uur in Budapest vastgezeten en met de posttrein van 0.50h naar huis gemoeten...

Het weekend ervoor ben ik wel het hele weekend op pad geweest, ditmaal naar Bratislava. Hoewel het door vele wordt afgeraden, omdat het heel saai is en je je daar dus geen heel weekend kunt vermaken, hebben we toch de stoute schoenen aangetrokken. En wat een superleuke stad is dat! Overal hele leuke beelden, ontzettend veel kerken, een heel mooi kasteel, rare verkeersborden en vreemde vegetarische menu’s. We zijn dus wel meteen de eerste paar minuten gigantisch verdwaald, op zoek naar onze slaapplaatsen. Maar ja, is ook niet moeilijk als je de bus precies in de tegenovergestelde richting neemt :s. Ze hebben trouwens een typisch systeem voor de (trolly)buskaartjes, die gaan per minuten. Dus je mag met je kaartje 10 min in de bus blijven zitten en dan moet je eruit of een andere afstempelen. Ben ik blij dat we niet in files zijn beland... Barbara en ik zijn nog wel op het nippertje onder een fikse boete uitgekomen. Blijkbaar mag je dus niet de straat oversteken als er geen zebrapad is. Dus toen we aan de overkant waren, stonden er twee heel erg boze politieagenten ons al op te wachten. Gelukkig helpt lief lachen en sorry altijd, al zagen we 5 minuten later dat twee jongens dus wel de pineut waren. Even later stak er nog iemand, in tegenovergestelde richting, de straat over, maar die ontliep de dans, aangezien de agenten immers dezelfde overtreding zouden maken als ze hem achterna waren gegaan...Tis wel waar dat je na 1 dag alles hebt gezien, vandaar dat we op zondag de trein hebben genomen naar Trnava (spreek dat maar eens hardop uit!). Een klein stadje met ook hier weer heel veel kerken (vooral met dubbele torens). Verder nog een reisbureau gezien dat ‘hell tours’ heette, hmm, wie gaat er mee? En superheerlijk gebak voor geen geld gegeten! Net buiten de stadmuren overkwam ons alleen iets heel raars: Laura staat te kletsen en die trekt me toch opeens een raar gezicht! Bleek dat ze net op een plek beland was waar je hele stem vervormd wordt, maar de mensen om je heen horen dus geen verschil. Leek een beetje alsof je helium had lopen inhaleren. Gewoon in de open lucht, geen dak, 1 stadsmuur met de poort waar we doorheen waren gekomen...heeeel vreemd...
Op ons laatste dagje, maandag, was het schitterend weer, tijd om dus de enorme berg op te klimmen naar Slavin, een militaire begraafplaats waar 6850 Soviet soldaten begraven liggen, die hun leven hebben gegeven bij het bevrijden van Bratislava in April 1945. Het was een lange tocht, helemaal omdat we onze backpacks op onze rug hadden, maar we hebben daar dan ook zeker een uur heerlijk liggen zonnebaden. De terugweg ging helaas niet zonder problemen, voor de trein die we hadden willen hebben waren onze tickets niet geldig, hebben daarna 2 uur moeten wachten op de volgende trein die ook nog een half uur vertraging had (klinkt bekend...) waardoor we dus de laatste trein van Budapest naar Pécs hebben gemist...dus opnieuw belandde ik uitgeput in de posttrein naar huis (zie ook het eerdere verhaal: Budapest). Ben wonder boven wonder dit keer niet in slaap gedonderd tijdens mijn college om 10.00h...

En dit brengt me weer waar ik met mijn laatste verhaal gebleven ben. Ik beloof dat ik jullie voortaan niet meer zo lang laat wachten. Vandaag is mijn vakantie trouwens begonnen en ook deze anderhalve week ben ik van plan om meer te gaan zien van Hongarije. Maar ditmaal niet alleen!! Morgen ga ik Rolf ophalen in Budapest...heerlijk samen reizen, super! Hopelijk heb ik na de vakantie weer een hoop nieuwe verhalen en foto’s voor jullie! Oja, en mijn minor is goedgekeurd! Jippie, ben hier dus niet voor niets hard aan het studeren...

Een vrolijk pasen voor jullie allemaal, eet je niet ongans aan de eieren en meiden, denk eraan: elk paaseitje veroorzaakt een pukkel, je bent gewaarschuwd!

Dikke knuffel, Marjolijne