Een heerlijk cultureel, maar relaxed weekje, waarin veel dingen lekker goed fout liepen :s en waarin ik veel heb geleerd over de verschillen tussen Nederland en Hongarije. Kortom, om niet meer te vergeten!

Allereerst het ophalen van je vriendje in Budapest. Bleek toch iets moeilijker te zijn dan verwacht. Natuurlijk was ik zo lief om Barbara wakker te maken zodat zij haar trein van 5 uur niet mist, maar vervolgens kreeg ik het dus wel voor elkaar om 5 minuten voor vertrek van mijn eigen trein van 7 uur wakker te worden! Oeps...die gaan we dus niet meer halen... hmm een trein later zou me te laat op het vliegveld brengen, maar gelukkig ging Przemek (Polen) met de auto naar huis en kreeg ik dus een lift naar Budapest. Dat duurde dus ook 3 uur, want naar elke grote stad ligt een goede snelweg, behalve richting Hongarije-Zuid. En natuurlijk beland je achter van die leuke langzame vrachtwagens. Maar al met al was het een erg leuke tocht en heb ik Rolf niet al te lang laten wachten op het vliegveld. Maar ja, dan nog terug! De eerste mogelijkheid hadden we inmiddels al gemist, dus dan maar met het mini-busje naar Déli in de hoop om nog de volgende te halen. Sla ik eerst mijn nagel aan gort bij het openen van de schuifdeur (oooh dat deed pijn), vervolgens wordt de chauffeur op de bon geslingerd omdat hij voor een hotel parkeerde waar dat dus blijkbaar niet mocht. En alles gaat natuurlijk op z’n Hongaars hč, lekker op je gemakje fotootje van het nummerbord, papieren doorkijken om vervolgens de taxi achter ons ook maar meteen de fotograferen en met iedereen te gaan staan discussieren ipv ons eerst te laten gaan. Was dus heel blij toen onze flink gepikeerde chauffeur eindelijk riep: Viszontlátásra! om er vervolgens keihard vandoor te scheuren waarop de politieagent het nakijken had. De trein hebben we niet meer gehaald, al was het nog veel sneuer voor de kersverse vader bij ons in het busje die waarschijnlijk niet voor sluitingstijd in het ziekenhuis is beland. ’s Avonds lekker bij de Mexicaan van een overvol bord met fajitas zitten genieten. Vervolgens thuis helemaal verwend met heel veel paaseitjes, drop, vla en bruin brood! Super!

De vrijdag hebben we lekker rustig aangedaan. Rondleiding door de stad: even door het centrum, langs mijn faculteit en daarna heerlijk ijs gegeten in ons nieuwe winkelcentrum Arkád. ’s Avonds zowaar creatief in de keuken van Szántó gestaan, iets wat ik eigenlijk zelf nauwelijks doe en daarna plannen gemaakt voor de volgende dag. Al zijn we uiteindelijk op zaterdag niet met een huurautootje in Szeged beland (veel te duur), maar verzopen in het kleine plaatsje Szigetvár. Zelfs mijn sokken waren doorweekt en we hebben het daar dus ook niet lang uitgehouden en maar weer lekker naar huis gegaan na daar eerst nog een bezoekje te hebben gebracht aan het kasteel. De treinreis was misschien nog het bijzonders, aangezien we echt in een minitreintje zaten, wat meer een bus op rails was. Een bezoekje aan Tesco heeft er daarna natuurlijk ook niet aan ontbroken, al zijn we dit keer wel weer lekker uit eten geweest in Afium en daarna lekker een cocktailtje in de Chill Out bar onder Replay.

Aangezien we op paaszondag-ochtend met de trein van 6.55 uur naar Eger wilden, hebben we het niet al te laat gemaakt. In de trein waren we natuurlijk enorm verbaasd toen ons gesprek werd onderbroken door een: “komčn joellie uit Nedčrland?” Bleek er dus een Hongaarse niet ver van ons af te zitten die toch goed een aardig mondje Nederlands kon spreken en verstaan! Nederlands is toch niet de eerste taal die je zou gaan leren, maar de reden werd al gauw duidelijk toen bleek dat ze een Nederlands vriendje had. Er gezellig gekletst en maandag 3 mei ga ik naar hun Nederlandse les toe, er zijn dus nog meer mensen die hier Nederlands spreken, ik ben benieuwd, mijn camera gaat zeker mee! Wij waren trouwens niet de enigen die nog de slaap uit onze ogen moesten wrijven, ook de trein was van slag. Die heeft ons namelijk op deze mooie eerste paasdag vriendelijk ‘een gelukkig nieuwjaar’ door de intercom gewenst!
En zoals de week al was begonnen, ook ditmaal hadden we gedoe met het overstappen naar de trein van Budapest-Eger. We hadden namelijk wel een kaartje van Pécs-Budapest-Eger, maar alleen de stoelreservering van Pécs-Budapest. Logisch! Gevolg: de hele rit lekker luxe in de eerste klas gezeten en gewoon de stoelreservering ter plekke betaald (ben benieuwd in wiens broekzak dat is verdwenen...) Gelukkig waren in Eger alle problemen verdwenen: geen regen meer, maar ontzettend veel zon, een supergezellig stadje en een hotelkamer wat meer op een appartement leek, midden in het centrum. Wat wil je nog meer?! Eerst vier (!) uur lang rondgedoold in het grote kasteel van Eger (met natuurlijk weer een Hongaarse rondleiding waar we helaas geen klap van verstonden), daarna de rest van de stad bekeken met haar enorme grote kerken (waren echt mooi!) en het enige wat van de Turkse onderdrukking is blijven staan: de minaret. Rolf had al eerder opgemerkt dat de Hongaren allemaal zo sip en nors kijken, maar dat zelfs de clown er geen lachje van af kon brengen sloeg toch wel alles. ’s Avonds lekker gegeten in het restaurantje Szantofer, die we nog zeker gaan aanbevelen aan de Lonely Planet.

Op tweede paasdag op weg om de grotten te bekijken in Jósvafö, helemaal in het hoge noorden. Tenminste, dat was het plan...Vol goede moed in de bus gestapt, gelukkig een zitplaats, want die tocht zou drie uur later pas ophouden. Daar aangekomen hebben we de rode route gevolgd die ons naar de Kossuth-barlang (=grot) zou brengen. Een schitterende tocht langs bergen en dalen, lekker warm zonnetje op je gezicht en in de verste verte geen ander levend wezen dan blauwe mestkevers, echt zo’n lonely planet gevoel daar in dat National Park. Na toch zeker een half uur gewandeld te hebben, begonnen we ons toch wel af te vragen waarom we nog geen tourist waren tegengekomen, laat staan de ingang van de grot zelf. Maar vol moed volgehouden, achter elke berg kon ie immers liggen en teruglopen was ook weer zo zonde. Uiteindelijk 7.5 km gelopen, zonder een glimp van de Kossuth-grot. En toen zaten we dus echt bijna in Slowakije, waar we dus ook weer fijn een bordje tegenkwamen met: ‘barlang, Jósvafö’ met een pijl in de richting van waar we gekomen waren...grrr...en na in gebrekkig Hongaars te hebben gevraagd of hier dan misschien in de buurt ook grotten waren kregen we een ontkennend antwoord. Nee, dan moesten we dus toch weer terug naar Jósvafö. Gelukkig was dat echtpaar zo vriendelijk ons een lift te geven, want hoe mooi de tocht ook was, geen twee keer aub! Zo lief als ze waren hebben ze ons niet alleen naar het dorpje teruggebracht, maar direct naar de ingang van een andere grot. Maar ja, toen kwam de volgende domper: die was dus harstikke dicht vanwege restauratie!! Dan maar een ijsje en wachten op de laatste bus terug, die binnen een uur ging, om dus weer drie uur in de bus naar huis te vertoeven...We hebben nog wel even een foto van de kaart gemaakt die ons verkeerd heeft gestuurd, dus kijk maar goed: die rode route moest ons toch echt naar een van de grotten brengen...nou ja, dus geen grot gezien, maar wel heerlijk gewandeld en een lekkere bruine toet. Teruggekomen in Eger hebben wij ook nog even een bezoekje aan Barcelona gebracht, lekker Grieks gegeten en daarna onszelf op taart getrakteerd. Ook de wijn van Eger hebben we geproefd, de zogenaamde Bikavér, oftwel Stierebloed. De Turken hebben deze naam aan de rode wijn gegeven, aangezien zij om religische redenen geen wijn mochten drinken, maar als het stierebloed was kon het natuurlijk wel!

Op dinsdag, helaas alweer ons laatste dagje op in het noorden zijn we met de bus naar Egerszalók gegaan. Daar is namelijk een open lucht hot spring (höforrás), waar we dus lekker in konden baden. De witte ‘sneeuwberg’ midden tussen het groen, bestaat dus uit niets anders dan kalk wat achter is gelaten door het water wat er langsstroomd. Heb nog bijna mijn vinger verbrand aan het toch wel zeker 60şC water. Eenmaal aangekomen in het bad is het afgekoeld tot zo’n 36şC, kortom, de perfecte temperatuur om er niet meer uit te komen! Helaas moesten we toen weer terug naar Pécs, maar aan de andere kant maar goed ook, want op het moment dat we de trein wilden pakken begon het te stortregenen. Natuurlijk ook hier weer problemen met het treinkaartje. Aan de balie verzekerden ze me dat ik geen stoelreservering nodig had, maar eenmaal op het perron kwam daar toch een intercity aanrijden. Volgens de conducteur, na een ingewikkelde berekening, kostte een treinkaartje per persoon 2250 HUF, maar om een of andere reden kwam dat dus neer op een totaal van 1000 HUF met z’n tweeen. Jaja (!?!)...na ook deze conducteur weer te hebben omgekocht, hebben we hem zo snel mogelijk met een volle broekzak weer achter gelaten. Gelukkig wist ik dat het ons normaal 960 HUF had moeten kosten, dus baalde dan ook niet van deze 4 euro en zo zaten we weer in de eerste klas. Terug in Szántó aangekomen, bleek dat we 3 dagen non-stop regen hadden ontlopen. Mooi!

Woensdag lekker niets gedaan, beetje boodschappen, Rolf nog even geoefend voor de Batavierenrace en ik ondertussen uitgezocht welke winterkleren allemaal weer naar Nederland konden.

Donderdag weer in de trein van 6.55h gesprongen, dit maal een rustig ritje, om netjes op tijd in ons appartementje in het hartje van Budapest aan te komen. Daarna meteen weer lekker het zonnetje weer in op werg naar Buda. Op Buda heerlijk rondgewandeld en wel hele vreemde opgravingen in het labyrint tegengekomen. Daarna nog genoten van een kop typisch Hongaarse vissoep, eindelijk echt Hongaars eten en gelukkig geen ogen tegengekomen ;). ’s Avonds toch wel heel moe, omdat we immers al sinds 4 uur wakker waren dus hebben we een bezoekje gebracht aan de bioscoop. ‘Csak az a sex’, beetje vreemd maar wel leuk.

De volgende dag is Rolf ‘the house of terror’ ingedoken en ben ik lukraak gaan rondwandelen, daar mijn pogingen om of naar het poppentheater of naar het filmmuseum te gaan, beiden mislukten. Daardoor ben ik opnieuw op een heel hoop plaatsen beland waar ik in mijn eerste weekend Budapest ook al was, maar toen geen flauw idee had waar ik me bevond, aangezien ik toen braaf Sabine overal naar toe ben gevolgd. Een wereld ging voor me open...Daarna heb ik Rolf weer opgepikt en zijn we naar Margaret Island getramd. Dit eiland heeft zijn naam te danken aan de dochter van de koning, die had beloofd dat Margaret haar verdere leven moest slijten als een non als de Mongolen verdreven zouden worden. Dat werden ze en zijn toen negenjarige dochter heeft uiteindelijk het eiland nooit meer verlaten, aangezien ze maar 29 jaar oud is geworden. Ondanks dit ietwat tragische verhaal, moet ze het daar heerlijk op het eiland hebben gehad. Midden tussen het drukke Buda en Pest, maar een oase van rust. Een heerlijke plek om te sporten (rennen, voetballen, tennissen, badmintonnen) of om uitgebreid te picknicken. Jammer dat we dat hier niet in Pécs hebben, je wordt er vanzelf sportief van. Misschien dat ik ooit nog begin met rennen, aangezien de meeverende sintelbaan zelfs op mij aantrekkingskracht had!
Maar goed dat we weg moesten, want zodra we het eiland afliepen ging de hemel open en is het niet meer gestopt met regenen. De avond in een gezellig cafeetje doorgebracht, dit maal niet met z’n tweeen maar met een oude Hongaarse vriend van Rolf, Attila. Zij kenden elkaar van Zuid-Korea en Attila had zijn vriendin en nog een vriend meegenomen. Lekker gekletst, veel geleerd over de mentaliteit van de Hongaren maar vooral ook veel lekkere wijn gedronken, hips...

Op zaterdag regende het nog steeds, dus niet echt veel zin om dingen te ondernemen. Dan maar naar de oudste en grootste termen van Budapest: Széchenyi fürdo. Daar alle mogelijke watertemperaturen uitgetest, klein beetje sauna gehad, rondgesjeesd in de wel erg snelle stroomversnellingen en lekker geluierd in het 34şC buitenbad, met de regendruppels op je hoofd. Kortom, op en top relaxen daar. De avond afgesloten met onbeperkt eten en drinken bij de Zweed om de hoek. En tegen wie kun je dat beter zeggen dan Rolf en mij...

Op ons allerlaatste dagje nog even een bezoekje gebracht aan Heroes square en het grote kasteel daarachter, maar lang zijn we daar niet gebleven aangezien het weer nog steeds niet was om naar huis te schrijven. Bij jullie stond de zon namelijk wel volop te schijnen, niet eerlijk! Daarna was het inpak-tijd en zijn we naar het vliegveld toegereisd. Ben blij dat we daar op tijd waren, want 5 minuten nadat Rolf was ingechecked was er geen doorkomen meer aan (zie foto’s). En toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Kreeg trouwens op mijn donder van de douane omdat ik een foto wilde nemen. Nog een laatste zwaai en toen was ie toch echt weg en ikke weer alleen, helaas... hij was zelfs nog eerder thuis dan ik! En ik kon trouwens mijn kamer niet in, aangezien ik zo slim was geweest mijn sleutel nog in mijn winterjas zat en die inmiddels samen met Rolf in Tilburg was aanbeland...ojee... Gelukkig woon ik hier maar alleen en ligt de andere sleutel van de kamer gewoon bij de receptie, dus het was snel opgelost. En mijn eigen sleutel? Die had ik vrijdag via de post alweer terug. ’T was alleen de bedoeling dat Rolf niet alleen wat zomerkleren hierheen zou brengen, maar ook heel veel kleren weer terug zou nemen, zodat ik in juli niet zoveel te sjouwen heb, maar geloof dat ik nu nog meer heb dan toen ik hier kwam! Geloof dat ik wat pakketjes naar huis moet gaan sturen, maar dat is van latere zorg...want de vakantie is weer voorbij dus dat betekent flink veel inleveren voor school, ik moet dus hard aan de slag!

De mazzel! Marjolijne