Afgelopen weekend een bezoekje gebracht aan de hoofdstad van Hongarije!


Nou ben ik er eindelijk ook geweest...
(foto's staan online...)

En het was helemaal geweldig! Voor het eerst naar Budapest! (jaja, eindelijk bekijken wat jullie al zo lang geleden hebben gezien) Vrijdagmiddag in de trein (gelukkig een luxe Intercity met confortabele stoelen) gesprongen op weg naar onze vrienden van de language course. Heerlijk om ze weer te zien. Ben me wel eerst helemaal te pletter geschokken van de vele dakloze mensen. Om de 25 meter vond je wel een zielig hoopje vuile dekens en in het ondergrondse metrostelsel lagen ze zij aan zij, gelukkig nog wel op matrassen, maar zo hulpeloos!
’s Avonds lekker uit eten in een iets te duur Italiaans restaurantje (wat een tegenstelling) en daarna clubbing! Budapest was inmiddels weer helemaal bedekt met sneeuw, dus dat gaf een schitterend gezicht midden in de nacht met al die inmense gebouwen en al die lichtjes. Aangezien we iets te lang door hebben gefeest, zijn we niet al te vroeg opgestaan. Sterker nog, ik werd wakker van de heerlijke lucht van gebakken eieren! Dank je wel, Ville!
’s Middags zijn we naar Buda-castle geweest en genoten van het verre uitzicht vanaf de berg. Het weer was niet al te geweldig, aangezien de sneeuw aan het smelten was, maar dat mocht mijn pret niet drukken. Daarna naar het paleis van Sisi, hoewel ik nog steeds het gevoel heb dat ik verkeerd ben ingelicht, want veel speciaals was het niet, we zijn niet eens binnen geweest! Dus dat moet ik de volgende keer even goed uitzoeken. Daarna nog een sneeuwballen gevecht en met de lift weer naar beneden. Aangezien het inmiddels al donker was geworden, werd Budapest steeds romantischer en dat was behoorlijk frustrerend op Valentijnsdag, aangezien ik daar toch wel met een bepaald iemand had willen lopen...
Daarna naar een superduur, maar erg bekend koffiehuis, waar we hebben genoten van een kop chocolademelk en een lekker stuk sachertorte ;). Ik ben inmiddels omgedoopt tot de Japanner van het zooitje, want iedereen moet constant op me wachten omdat ik weer ergens kiekjes sta te schieten. Maar ondertussen willen ze maar wat graag al mijn foto’s bekijken op mijn camera, dus laat ze maar lekker wachten!
Aangezien Antonino en Fabio een Italiaanse maaltijd voor ons gingen koken zijn we Westend (ontzettend groot warenhuis) ingedoken om drank te halen voor de avond. Ik verklaarde ze voor gek toen er 14 flessen wijn werden gekocht voor 10 mensen, maar voordat het avondeten (om half elf) op tafel stond, waren bijna alle flessen al leeg. Na het eten (inmiddels zijn er drie Finse klasgenoten van Kaisa ook komen binnenvallen) zijn de echte drinkspelletjes uit de kast gehaald en de Palinka (afschuwelijk), de Jagermeister (das best lekker!), het bier en de Vodka werden (soms niet vrijwillig) verorberd. Van handjeklap tot dierengeluiden nadoen (wist jij dat zelfs de dieren in elk land een andere taal spreken?) tot een kaartspel wat ik nu nog niet begrijp, ja er waren er veel met een kater de volgende dag. Gelukkig dat ik aan de winnende hand was en dus niet zoveel heb hoeven drinken, want anders was er niemand meer nuchter geweest. Ben alleen in het café waar we daarna naar toe zijn gegaan, in slaap gevallen, oeps... dus ook op zaterdag niet al te vroeg naar bed, hoorde de volgende dag dat de laatsten om 8 uur (!) pas zijn gaan slapen. Dus ook op zondag niet zo heel veel cultuur gesnoven, moet ik eerlijk bekennen. We hebben een bezoek gebracht aan ‘the house of terror’, wat me totaal van mijn stuk heeft gebracht. Heb daar helaas geen foto’s mogen maken, maar het gebouw is het oude hoofdkwartier van de ÁVH geheime politie en de tentoonstelling laat de geschiedenis van Hongarije vanaf de WOII tot aan 1989 zien, kortom de tijd van het fascistische en Stalinistische regime. In het begin viel het nog wel mee, maar de verhalen en de video’s werden steeds aangrijpender. Wat me nog het meest is bijgebleven is het verhaal van een klein jochie dat zijn vader verraad, omdat hij niet gehoorzaamd aan de normen van Stalin. ‘je klapt niet hard genoeg, je juicht niet hard genoeg, je glimlacht niet lang genoeg’, elke kleine misstap kan fataal zijn, krijg er nu weer de rillingen van...en dan belandt je opeens in de kerkers van de geheime politie, waar vele mensen zijn opgesloten in de meest inhumaine condities: een watercel (contant met je voeten in het water), een lage cel, waar je niet kunt staan, een cel van precies 1 m2, waar je je niet in kan omdraaien en waar op ooghoogte op 5 cm afstand een lamp 24 uur per dag staat te branden. Ondervragingen werd midden in de nacht gedaan en overdag was het verboden om te slapen. Geen bed, geen deken, geen eten, geen drinken, 1x per dag naar de wc, folteringen als de bewakers daar zin in hadden en 9 van de 10 keer belandde je met een touw om je nek op een kist die vervolgens onder je vandaan werd getrapt...

’s Avonds naar een Mexicaans restaurant wat we hadden gevonden in mijn Loney Planet (ja, Rolf, hij wordt steeds vaker gebruikt) en wat echt overheerlijk eten was. Het jammere was dan weer wel dat ik nog steeds honger had, omdat het nou niet echt veel was. Daarna in een spurt naar de bioscoop, want in Budapest wordt gelukkig niet alles nagesynchroniseerd, zoals in Pécs. Dus mocht je een goede film willen zien met veel humor, ga naar ‘Duplex’, zeker de moeite waard! Eén aanrader: niet met je oma...
Lekker meidenpraat in de keuken en redelijk op tijd naar bed, want de volgende dag stond gepland als shoppingdag! Sabine, Kaisa en Ville moesten naar school, dus Heike, Heikki en ik hebben ons goed vermaakt in dat ontzettend grote warenhuis waar ik het al eerder over had. Om toch nog wat meer van de stad te zien, zijn we ’s avonds nog naar Hero Square geweest. Rond de grote paal in het midden zijn 7 standbeelden van mannen op paarden, het symbool van de 7 tribes hier in Hongarije. Links het ‘Museum of Fine Arts’ en rechts het ‘Mücsarnok’ oftewel het ‘Palace of Arts’ waar op dit moment een expositie van Monet te bezichtigen is, maar volgens Sabine niet echt de moeite waard. Achter dit immense plein is de rivier omgetoverd tot een supergrote schaatsbaan met aan de linkerkant de replica van het Transsilvaniaanse (zeg je dat zo?) kasteel van Dracula, lekker spooky dus. En nog spookier was dat Sabine werd opgebeld door een bange Kaisa en Ville, die opeens in een pikkedonker huis stonden zonder elektriciteit. Onze siteseeing werd dus abrupt afgebroken, omdat er kaarsen gekocht moesten worden en dan zo snel mogelijk naar huis. Wat er aan de hand was weten we nu nog niet (volgens de huismeester gebeurt dat gewoon af en toe), maar na driekwartier deed alles het plotseling weer. Daarna dus snel koken op het weer werkende fornuis om vervolgens naar Déli-station te racen om de trein van half elf te halen. Achteraf gezien hadden we best wat rustiger aan kunnen doen, want die hele trein bestond niet eens. Foutje van mij...smsje verkeerd gelezen, oeps... dan maar die van tien voor één midden in de nacht, want ik had toch echt college om 10 uur ’s ochtends. Weer in een lekker gammele trein, maar wel een hele coupe met z’n tweeen (Heike bleef nog een nacht), dus dekens uit de tas, languit op de banken en slapen! Jammer genoeg had deze trein wel licht wat werkte, want nu had ik het graag pikkedonker gehad (tis ook nooit goed!). Ben om 4 uur doodmoe in mijn bed gedoken om vervolgens nog anderhalf uur wakker te liggen, omdat er een welkomsfeestje was op de gang...je kunt je wel voorstellen hoe ik me de volgende dag voelde toen om half 9 de wekker weer ging...

Al met al niet heel veel gezien van Budapest, maar ik ga zeker nog een paar keer terug wanneer het zonnetje lekker schijnt (wat niet al te lang meer gaat duren), om lekker door de straten van deze schitterende stad te struinen. Ik ben blij dat ik in Pécs studeer, lekker klein stadje en mijn faculteit heeft hier tenminste alles goed geregeld (echt een zooitje in Budapest), maar ben stiekem al een beetje verliefd geworden op Budapest, dus jullie gaan hier zeker nog veel meer over horen!