Ik ben jullie nog steeds het laatste deel van mijn reis verschuldigd. En ook een hoop supergave foto’s natuurlijk. Dat gaat me trouwens nog flink wat werk bezorgen, al die foto’s netjes inplakken...

Jeetje, waarom gaat die tijd zo snel, ben alweer een week terug in Pécs, kan me niet eens herinneren wat ik nou precies hebt uitgespookt in die dagen, geloof niet zo heel veel...ff denken wat ik allemaal heb beleefd nadat ik die lobby van dat dure hotel ben uitgelopen....oja, na een flinke klim naar het kasteel van Hvar hebben we lekker op een terrasje een fles rode wijn op! En ondertussen de eerste wedstrijd van het EK in de gaten gehouden. Er lagen trouwens zulke gave boten in de haven, als ik het geld had dan zou ik het wel weten.. de volgende ochtend nog een flink gedoe gehad om van het eiland af te komen. Tja, want náár het stadje is heel gemakkelijk maar probeer er maar eens weer weg te komen, dat lukt dus niet zonder die veel te dure taxi’s te betalen, want bussen rijden niet of nauwelijks, grrr, maar daarna werd alles weer goed gemaakt door onze (laatste, boehoe) ferrytocht naar Dubrovnik. 5 uur lang midden in de zon zitten bakken, aangezien ik in gesprek met een stel oudjes uit Frankrijk was geraakt waar je niet meer van af komt. Maar ze waren wel heel erg lief en ik baalde dat ik zoveel van mijn Frans ben vergeten, had toch wat beter op moeten letten! Dus daarna wel ff gezorgd dat mijn rug uit de zon bleef, anders gingen de vellen er toch echt vanaf vallen. Dat is gelukkig niet gebeurd, het is zelfs bruiner gekleurd dan de rest! Beetje raar gezicht dus...
Wat ons ook al in Split en Hvar was overkomen gebeurde ons nu weer in Dubrovnik, belaagd door mensen die een kamer te huur hadden, echt irritant maar wel grappig. Wij zijn naar ons hostel gelopen (2km bergopwaarts, wat Sabine me niet in dank afnam), wel iets duurder maar absoluut geen spijt, want daardoor heb ik een Amerikaanse en een Australische leren kennen en we hebben de hele volgende dag gezellig met z’n viertjes doorgebracht: eerst een tocht over de stadsmuren, daarna nog wat kerken, lekker geluncht en een onwijs gave/mooie foto-expositie van de oorlog tussen de Serven/Kroaten/Bosniërs gezien. Daarna naar een terras op de rotsen met super uitzicht op zee. En daar zijn we lange tijd niet meer vanaf gekomen. Lekker drankje, de oneindige zee voor je en Norah Jones op de achtergrond.

De volgende dag allemaal onze eigen weg weer gegaan, en wij hebben de bus naar Mostar gepakt, wat op de weg ligt naar Sarajevo. Luxe bus trouwens, had ik niet verwacht. Achterin beland, waar geen stoelen maar banken waren rondom een tafel. Dus in gesprek raken met de anderen die daar zaten was niet echt moeilijk. Twee Italianen, de een werkte voor NATO op een militaire basis (Achille) en de ander voor de EU (Piedro). En twee vrouwen uit Edinbourgh, wat te horen was ook! In Mostar eruit gesprongen, nadat we van de Italianen hun emailadressen en telefoonnummers hadden gekregen. In de stad hebben we een rondleiding van een Turks meisje gehad, denk iets ouder dan ik, die ons in de weinige tijd die we hadden perfect de stad heeft laten zien, ondertussen niet ophoudend met kletsen. De opening van de vernietigde brug (23 juli 2004) stond wel heel centraal in haar leven. Iedereen kijkt daar ontzettend naar uit. Waarschijnlijk omdat het hét symbool van de stad was en nu de wederopbouw na de oorlog representeert. De frontlinie was verschrikkelijk om te zien en vooral raar om daar foto’s van te maken, overal kogelgaten en platgebombardeerde gebouwen. Maar de rest van de stad verbaasde me eigenlijk, volop mensen op terrasjes, lachend, vrolijk gekleed. Heb hier het idee dat de Hongaren nog niet hun verliezen 80 jaar geleden te boven zijn. Wat dat betreft is de mentaliteit hier wel heeeel anders. Drie uur later zaten we weer in de bus, nu echt naar Sarajevo. In een privat house beland, midden in het centrum. Het zag er niet uit (ben vergeten foto te maken, stom!) maar had een (opklap)bed en een warme douche en we zijn gratis opgehaald van het station en de volgende dag ook weer daar naar toe gebracht. Even opgefrist en daarna Piedro opgebeld die had beloofd om Italiaans voor ons te koken. Uiteindelijk zijn we dus op de militaire basis beland, aangezien Achille belde dat we daar zelfgemaakte pasta mochten komen eten. Natuurlijk wel eerst ff gecontroleerd of we wel Nederland-Duitsland konden zien daar, maar dat wat zeker mogelijk, dus hup, daar naar toe. Veilige boel daar joh, flinke controle en superomheining. Baalde natuurlijk wel dat Duitsland meteen al scoorde (Sabine helemaal blij), maar gelukkig toch nog een gelijkmaker (geen ruzie dus met mijn reisgenootje). Daarna nog even naar de Nederlandse “corner”, die dus helemaal knaloranje was gemaakt. Nog lekker met militairen uit verschillende landen zitten kletsen, maar al gauw werden we zowat omsingeld door een beetje te veel testosteron, dus zijn we maar gauw naar huis gebracht.
De volgende dag op stap met Nick, een Amerikaan, gespecialiseerd in terrorisme en op de hoogte van alle ins en outs van Sarajevo aangezien hij er al eerder was geweest. Hij sliep ook bij ons in het huis en toen bleek dat we alledrie naar het Tunnelmuseum wilden, zijn we samen in een taxi gesprongen. Heb nooit geweten wat voor een belang die tunnel in het leven van Sarajevo heeft gehad, maar beetje bij beetje begon ik achter te komen hoe die hele oorlog nou precies is verlopen. De tunnel is gebouwd om Sarajevo in en uit te komen, de enige manier om aan voedsel, wapens, telefoonverbinding en olie te komen. Verder heb ik nog veel meer verhalen gehoord over de oorlog en kan ik hier wel over door blijven vertellen, maar heb ook zoveel beleefd dus dat vertel ik wel als ik weer thuis ben (duurt niet lang meer). Genoeg stof tot nadenken in ieder geval. ’s Avonds Laura, Anne en Barbara op het station ontmoet en met z’n vijfjes in de nachttrein weer terug naar het oude vertrouwde Pécs.

En nu kan ik me inmiddels ook weer herinneren wat ik deze week heb gedaan: voetbal gekeken! Ben een beetje verslaafd aan het worden en heb als echte fanaat bij Nederland-Tsjechië dan ook mijn knaloranje shirt aangetrokken, in mijn eentje tussen de Hongaren die allemaal voor Tsjechië bleken te zijn: oeps... want de uitslag is wel bekend. Ben ik ff blij na gisteravond, ben echt aan het ronddansen geweest, gekke Hollander. Ben nog nooit zooo blij geweest met een doelpunt van Heinz! Volgende obstakel: Zweden!

Ben verder al weer druk bezig met het regelen van mijn laatste vakantie voordat ik terug naar huis kom. Twee hele dagen bezig geweest om eerst mijn visum aan te vragen en daarna op te halen (tis hier niet echt een kwestie van: ff de trein naar Den Haag pakken, dat duurt hier iets langer en met een iets minder frequentere verbinding). Heb ook inmiddels een prik in mijn arm gekregen, wat ik eerlijk gezegd een beetje “onbewust” heb meegemaakt. En nu natuurlijk het Cyrrilisch schrift leren lezen, want anders gaan we dus echt verdwalen daar. Ben heel benieuwd naar dit grootste land van Europa aan de Zwarte Zee...

Wat ik de komende dagen ga doen? Heb geen idee! Inpakken denk ik, aan het Balantonmeer liggen en bruin bakken, lekker uit eten, boekje lezen, zoiets zal het wel worden... ‘verveling’ komt dus nog steeds niet in mijn woordenboek voor!

zonnig kusje, Marjolijne